Knowledge

မင်းထမ်းနိုင်လား ထမ်းနိုင်ရင်ယူ သွား” ဆိုတော့ ဦး တကယ်ပေး မှာလား တဲ့ ငိုသံလေးနဲ့

တစ်နေကုန် တက်တက်ကြွကြွ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေခဲ့ပြီး ပြန်ခါနီးခဏကျမှ ကိုယ့်စိတ်တွေလေးသွားရတယ်

 

လိုအပ်တာတွေဝေပြီးလို့ ကုန်ပြီ ပြန်ကြမယ်ဆိုမှ ကားနားကိုရောက်လာတဲ့ကလေး။

ပါလာတာတွေကုန်သွားတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းဘက်မှာရှိတဲ့သူတို့ဘက်ကိုမရောက်နိုင်။

သူတို့ဘက်ကိုကားမရောက်လာလို့ထင်ပါရဲ့ သူရောက်လာတယ်။

“ဦး ဘာတွေပေးနေတာလဲ ကျန်သေးလား”တဲ့

ကားပေါ်ကြည့်လိုက်တော့ ဆန်အိတ်နည်းနည်းကျန်သေးတယ် ၆ ပြည်ဝင်အိတ်လေးတွေပေါ့။

တခြား ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ ဘာညာတွေပါတဲ့ အထုတ်လေးတွေက ကုန်ပြီ။

အဲဒါ ကျန်တဲ့အကိုတွေက သူ့ပုံဝဝကစ်ကစ်ကိုကြည့်ပြီး ချစ်စနိုးနဲ့

“မင်းထမ်းနိုင်လား ? ထမ်းနိုင်ရင်ယူသွား”ဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုကြည့်ပြီး

“ဦး ဆန်က တကယ်ပေးမှာလား”တဲ့

ငိုသံပါနဲ့ လှမ်းမေးတော့ ရင်ထဲနင့်သွားတယ်။

“တကယ်ပေးမှာပေါ့ သားရဲ့ အိမ်ကဘယ်မှာလဲ ?

ဦးလိုက်ပို့မယ် မင်းထမ်းစရာမလိုပါဘူး” ဆိုတော့

“ရတယ် ဦး သားဖာသာပဲထမ်းမယ် နိုင်ပါတယ်”တဲ့

ဘယ်လိုပြောပြောမရဘူး၊

အဲ့ချိန် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကလည်း သူ့ကိုပေးဖို့ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုတ်လေးတွေ အနီးနားက ဆိုင်မှာသွားဝယ်နေတုန်း

“သား ဆန်ရရင် ရပြီ အဲ့ဒါတွေမယူတော့ဘူး”တဲ့

ရင်က ထပ်ဆို့ရပြန်။

“နေပါအုံးသားရယ်” ဆိုပြီး ကိုယ်လည်းအနားက Nabati ဝေဖာထုတ်တွေဝယ်ပြီး ဆန်အိတ်နဲ့အတူထည့်

ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုတ်တွေကိုကြိုးချည်ပြီး လိုက်ပို့မယ်ဆိုတာကို

အသံလေးတုန်တုန်နဲ့ “သားဖာသာထမ်းပြန်မယ်၊ နိုင်တယ်”တဲ့

ကိုယ်လည်း ဘာမှထပ်မပြောဖြစ်တော့

ကလေးက သူကိုယ်တိုင်ထမ်းလာတဲ့ ဆန်အိတ်လေးကို မိဘက အသိအမှတ်ပြုစေချင်ပုံရတယ်ထင်လို့

ကိုယ်လည်းလက်လျှော့လိုက်ပြီး ငေးနေလိုက်တယ်။

အတော်တော်လှမ်းလှမ်းရောက်မှ ဒီကလေး ဖိနပ်ပါ မပါတာ သတိထားမိတော့တယ်။

အပေါ်ကဝိတ်နဲ့ အောက်ခြေဗလာ နာနေရှာတော့မယ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးရင်ထဲမကောင်းပြန်။

အနားမှာကလည်းဝယ်စရာမရှိ။

မနက်ဖြန်ထပ်သွားရအုံးမှာမို့ ဖိနပ်တစ်ရံတော့ ဝယ်သွားဖြစ်မယ်။

ပြန်ဆုံပါစေလို့သာ ဆု တောင်းရင်း….

(Zawgyi)

“မင်းထမ်းနိုင်လား ထမ်းနိုင်ရင်ယူ သွား” ဆိုတော့ ဦး တကယ်ပေး မှာလား တဲ့ ငိုသံလေးနဲ့

တစ်နေကုန် တက်တက်ကြွကြွ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေခဲ့ပြီး ပြန်ခါနီးခဏကျမှ ကိုယ့်စိတ်တွေလေးသွားရတယ်

လိုအပ်တာတွေဝေပြီးလို့ ကုန်ပြီ ပြန်ကြမယ်ဆိုမှ ကားနားကိုရောက်လာတဲ့ကလေး။

ပါလာတာတွေကုန်သွားတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းဘက်မှာရှိတဲ့သူတို့ဘက်ကိုမရောက်နိုင်။

သူတို့ဘက်ကိုကားမရောက်လာလို့ထင်ပါရဲ့ သူရောက်လာတယ်။

“ဦး ဘာတွေပေးနေတာလဲ ကျန်သေးလား”တဲ့

ကားပေါ်ကြည့်လိုက်တော့ ဆန်အိတ်နည်းနည်းကျန်သေးတယ် ၆ ပြည်ဝင်အိတ်လေးတွေပေါ့။

တခြား ဆီ၊ ဆား၊ ပဲ ဘာညာတွေပါတဲ့ အထုတ်လေးတွေက ကုန်ပြီ။

အဲဒါ ကျန်တဲ့အကိုတွေက သူ့ပုံဝဝကစ်ကစ်ကိုကြည့်ပြီး ချစ်စနိုးနဲ့

“မင်းထမ်းနိုင်လား ? ထမ်းနိုင်ရင်ယူသွား”ဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုကြည့်ပြီး

“ဦး ဆန်က တကယ်ပေးမှာလား”တဲ့

ငိုသံပါနဲ့ လှမ်းမေးတော့ ရင်ထဲနင့်သွားတယ်။

“တကယ်ပေးမှာပေါ့ သားရဲ့ အိမ်ကဘယ်မှာလဲ ?

ဦးလိုက်ပို့မယ် မင်းထမ်းစရာမလိုပါဘူး” ဆိုတော့

“ရတယ် ဦး သားဖာသာပဲထမ်းမယ် နိုင်ပါတယ်”တဲ့

ဘယ်လိုပြောပြောမရဘူး၊

အဲ့ချိန် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကလည်း သူ့ကိုပေးဖို့ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုတ်လေးတွေ အနီးနားက ဆိုင်မှာသွားဝယ်နေတုန်း

“သား ဆန်ရရင် ရပြီ အဲ့ဒါတွေမယူတော့ဘူး”တဲ့

ရင်က ထပ်ဆို့ရပြန်။

“နေပါအုံးသားရယ်” ဆိုပြီး ကိုယ်လည်းအနားက Nabati ဝေဖာထုတ်တွေဝယ်ပြီး ဆန်အိတ်နဲ့အတူထည့်

ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုတ်တွေကိုကြိုးချည်ပြီး လိုက်ပို့မယ်ဆိုတာကို

အသံလေးတုန်တုန်နဲ့ “သားဖာသာထမ်းပြန်မယ်၊ နိုင်တယ်”တဲ့

ကိုယ်လည်း ဘာမှထပ်မပြောဖြစ်တော့

ကလေးက သူကိုယ်တိုင်ထမ်းလာတဲ့ ဆန်အိတ်လေးကို မိဘက အသိအမှတ်ပြုစေချင်ပုံရတယ်ထင်လို့

ကိုယ်လည်းလက်လျှော့လိုက်ပြီး ငေးနေလိုက်တယ်။

အတော်တော်လှမ်းလှမ်းရောက်မှ ဒီကလေး ဖိနပ်ပါ မပါတာ သတိထားမိတော့တယ်။

အပေါ်ကဝိတ်နဲ့ အောက်ခြေဗလာ နာနေရှာတော့မယ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီးရင်ထဲမကောင်းပြန်။

အနားမှာကလည်းဝယ်စရာမရှိ။

မနက်ဖြန်ထပ်သွားရအုံးမှာမို့ ဖိနပ်တစ်ရံတော့ ဝယ်သွားဖြစ်မယ်။

ပြန်ဆုံပါစေလို့သာ ဆု တောင်းရင်း….

Credit: Linn Nay Eain