Celebrity News

၉ လတာအတွင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဖွင့်လာရင်း ‘ဘယ်တော့မှ နောက်မလှည့်ဘူး’ လို့ ဆိုလိုက်တဲ့ အလင်းရောင်

၉ လတာအတြင္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဖြင့္လာရင္း ‘ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မလွည့္ဘူး’ လို႔ ဆိုလိုက္တဲ့ အလင္းေရာင္

“မေကာင္းမႈကို မ်က္ကြယ္မျပဳႏိုင္တဲ့ သူအျဖစ္နဲ႔ ေရွ႕ဆက္သြားပါမယ္ ” အလင္းေရာင္
“၅၀၅(က) ဒိုင္ယာရီ”

ကြၽန္ေတာ္ လက္ရွိျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘဝအေနအထားအေၾကာင္းကို တခ်ိဳ႕လဲ သိၿပီးၾကမွာပါ။ လက္ေတြ႕အခက္အခဲေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ညည္းမျပခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ ရင္ဖြင့္ခ်င္တယ္။ (စာေလး နည္းနည္းရွည္မယ္ေနာ္)

၂၀၂၁ ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အပါအဝင္ လူတိုင္းလိုလို အဆင္မေျပမႈေပါင္းစုံ ႀကဳံေတြ႕ရတဲ့ စိတ္ထိခိုက္စရာအျပည့္ နဲ႔ ကာလ တခုပါပဲ။ ဒီ ၉လတာ အေတာအတြင္း အျဖစ္အပ်က္၊

အေျပာင္းအလဲေတြၾကား မွာ ကိုယ့္အေပၚ တကယ့္ကို စိတ္ရင္းနဲ႔ ကူညီေဖးမေပးတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္ေလး တခုနဲ႔ ေမတၱာၿခဳံလို႔ လုံေနရပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ အဆိုးထဲက အေကာင္းလို႔ မွတ္ယူရမယ္။

၂၀၂၀ မွာ ကိုဗစ္ေၾကာင့္ အခက္အခဲေတြၾကားက မနည္းေတာင့္ခံၿပီး ေနလာရာကေနအခုလို ၅၀၅ (က)နဲ႔ ဝရမ္းေျပးဘဝအေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝတဲ့ မိသားစုက မဟုတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အခက္အခဲမ်ိဳးစုံ ႀကဳံရေတာ့တာပါပဲ။

ဒီစာက လူတခ်ိဳ႕ဖတ္ရင္ ဒရာမာခ်ိဳးတာလား လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ္ႀကဳံရ၊ ခံစားရတာေတြကို အမွတ္တရတစ္ခုအေနနဲ႔ ထင္က်န္ေနေအာင္ diary သေဘာမ်ိဳး ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်ိန္ႏွစ္ေတြ ၾကာလာရင္ ေအာ္ … ၂၀၂၁ မွာ ဒီလိုေတြ ႀကဳံခဲ့တာပဲ ဆိုတာရယ္၊ အခုထိ လိပ္ျပာလုံစြာ ရွိခဲ့ႏိုင္ေသးတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေပါ့။

၉လေက်ာ္အေတာအတြင္း အိမ္ကိုပစ္ၿပီး ဟိုေျပးလိုက္ရ၊ ဒီေျပးလိုက္ရ၊
႐ုတ္တရက္ လူျမင္ရင္ကို ငါ့ကိုမ်ား မွတ္မိသြားလား၊ သတင္းေပးခံရေတာ့မွာလား ဆိုတဲ့ သံသယေတြ၊ public နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ လူအမ်ားၾကား သြားလာလႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္က အခု လူအမ်ားၾကားသြားဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္မေျပတဲ့ ကိစၥတခု ျဖစ္လာတယ္။

စိတ္မလုံၿခဳံသလို လူေၾကာက္သလို ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ထဲပဲပုန္းေနရတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ အဲ့လိုခံစားရရင္ တျခားကိုယ့္ထက္ အေျခအေနဆိုးတဲ့သူေတြေရာလႈပ္ရွားေနရတဲ့သူေတြေရာ ဘယ္လိုေနမလဲဆိုတာ ဆက္မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္ရတယ္။

ေနာက်ပြီး ကိုယ်စိတ်ကြိဳက် ဝယ်ထည်႕ထားခဲ့တဲ့ အိမ်ေလးထဲက ပစ္စည်းေတွ အကုန် ေရာင်းထုတ်လိုက်ရတယ်။ ကျႏ်တဲ့ပစ္စည်းအႀကီ ဘာညာေလာက်ကို နယ်ပြန်သယ်တဲ့ေန႔မွာ အမေက ဓာတ်ပုံလွမ်းပို႔ေတာ့ မၾက်ရည်ကၿမိတယ်။

ကိုယ် အႏွစ်ႏွစ် အလလ စုေဆာင်းခဲ့တာတွေဆိုေတာ့ ႏွေမြာမိပါတယ်။ ဒါပေမယ်႕လဲ ဘယ်တတ်ႏိုင်မလဲ။ ဒီလို ေရာင်းထုတ်မွ ဖြစ်မယ်႕အခြေအနေဆိုတာၿမိဳး လို႔ေတွးလ်ိဳက်ရတာပါပဲ။

ပတ္ဝန္းက်င္က ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ သတင္းေတြ ၾကား ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္အလွည့္လဲ စိုး႐ြံ႕ေနရတဲ့ အေျခအေနကို ေတြးမိေတာ့ မိသားစုအေပၚ လစဥ္ ကန္ေတာ့တာကလြဲလို႔

ႀကီးႀကီးမားမား မလုပ္ေပးခဲ့ရေသးတာေၾကာင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ အရစ္က်ဝယ္ထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့ ကားေလး ေရာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကားေရာင္းလို႔ရတဲ့ထဲက ေငြကို အဘိုးအတြက္ အိမ္ေဆာက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ျပင္ဆင္ေဆာက္ေနတုန္း အဘိုးက ဆုံးတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အေမေရာအေဖေရာ ကိုဗစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ကလဲ ေျပးသြားၿပီး ဂ႐ုစိုက္ျပဳစုေပးလို႔မရ သက္သာသြားမွသာ ဟင္းခ် ႏိုင္တဲ့ ေန႔ေတြ …

အေဖ နဲ႔ ဆက္ဆံေရးအဆင္မေျပတဲ့အခ်ိန္ကာလေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ အေဖက ဖုန္းဆက္ၿပီး ဒီလို အေျခအေနေတြၾကား အားတင္းထားဖို႔ ဆက္တဲ့ေန႔က လည္း ငိုမိျပန္ေရာ …ငိုရတဲ့ေန႔ရက္ေတြ မ်ားလာေလ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ လဲ ပိုခိုင္မာလာတယ္။

ကိုယ္ထက္ စြန္႔လႊတ္နစ္နာတဲ့ သူေတြမ်ားတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မာန္တင္းၿပီး ေနလာခဲ့တာ
အဲ့ဒါေၾကာင့္လဲ ကြၽန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြေတာ္႐ုံေတြမေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီေန႔ေတာ့ လူသားဆန္စြာပဲ အသက္ ၁၈/၁၉ ထဲက က်ားကုတ္က်ားခဲ စုေဆာင္းခဲ့တာေတြ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတြ ဆုံရႈံးသြားတာေတြကို ဝမ္းနည္းမိလို႔ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာျပမိတဲ့ေန႔ ျဖစ္သြားတယ္။

အဆုံးသတ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီလိုေတြ ေျပာေနေပမယ့္ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္တဲ့ လမ္း ကိုယ္ေလွ်ာက္တာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္မလွည့္ၾကည့္ေၾကးေပါ့..မေကာင္းမႈကို မ်က္ကြယ္မျပဳႏိုင္တဲ့ သူအျဖစ္နဲ႔ ေရွ႕ဆက္သြားပါမယ္။ တေန႔ေန႔မွာ အဆင္ေျပမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးအိမ္မက္နဲ႔ အတူ ေပါ့

source – alinyaung

Crd